Huwaw! Dehin naman ako makapaniwala na nagt-type ako para sa post na 'to. Ang tagal na kasi eh. Diba? Since last Nov2 pa. Kaya ito, nakatutuwa naman... at marami akong iku-kwento.
1.
Noong nakaraang weekend, wala lang. Nakawiwindang. Movie marathon lang naman ako. At napanuod ko na yung Hostel(1 tsaka 2). Nawindang ako, lalo na sa 1. Hindi ko inaasahan ang mga pangyayari lalo na sa bandang simula, nung hindi pa sila napagtri-tripan dun sa Hostel. Hindi naman kasi nabanggit ni Ann Mari dati na may mga ganung eksena dun. Kahit dun sa mga forum na nababasa ko sa net. 'Nyeta.
Plano ko sana pati yung The Hills Have Eyes, kaso, tinamad ako. Siguro this weekend, yun nalang. Appetizer... haiz.
Sa lahat naman ng napanuod ko, pinakagusto ko yung Dirty Dancing 2. Nakakatuwa eh. Tatlong beses kong inulit. Isa nung Sabado, 2 nung Linggo. Wala lang. Masaya kasi eh.
2.
Naalala niyo yung tungkol sa prank call? Wala lang. Alam kasi ni Leo yung tungkol dun. Then tinanong na niya yung pinaghihinalaan naming tumawag. Dehin raw siya.
NYAK?!
Ako naman, wala lang. Ok lang naman kasi sakin eh. Hindi naman ako galit.
(Galit ba ko? Hindi naman ah. 'Nyeta, ayaw pang umamin). Pero kung hindi talaga siya, bahala na. At kung siya talaga, bahala narin.
3.
Teka, nag-iisip pa ko. Ang daming nangyari eh.
Ayun...
Kasi pinahiram ako ni Ephraim ng libro. Isang libro na hindi ko inaakalang magbibigay ng malaking impact sakin... By The River Piedra I Sat Down and Wept by Paulo Coelho.
Medyo mahaba nga ang title at para sa iba dyan, title palang, tatamarin ka nang basahin. Kaso, iba ang istorya nito. Fiction pero makatotohanan. Hehe. Ewan. Basta.
Dahil sa libro na 'to, hindi ko ginawa yung assignment sa Bio at Florante & Laura. Hindi rin ako nakapag-review para dito(at himala, 14 out of 17 ang iskor ko). Hindi ako nanuod ng Hwang Jini at parang wala lang ang panunuod ko ng Karate Kid(gwapo yung bida) kasi nandun sa istorya yung focus ng utak ko. So, parang background music ko lang ito.
Sa unang araw, nakaabot ako ng page 80 sa loob ng halos 3 oras(mabagal ba ko mag-basa? sorry, iniintindi ko kasi yung istorya). Natapos ko 'tong basahin sa ikalawang araw (pp81-180 sa loob rin ng halos 3 oras). At ganun pa rin, wala akong ginawa sa mga assignments ko. Hehe.
Minumura ko na nga yung sarili ko kasi parang hindi ko mapigilan yung sarili ko ng ilipat yung page ng libro...
"Leche, leche, leche... 'nyeta, hindi ko ba kayang tigilan 'to?"
Sabi pa ni Mp, ingatan ko yung libro. Ingat na ingat naman ako. Gusto ko nga sanang lagyan ng cover kaso... wala akong karapatan. Hindi sakin yung libro. Naiinis nga ako nung nakita kong nagkaron ng something yung cover. Ano nga bang pwedeng itawag dun... basta.
Kahit tapos ko nang basahin yung libro, wala, hindi ko pa binabalik kay Mp. Ayoko na ngang ibalik eh. Hehe. Siguro sa Monday ko na ibabalik. At siguro, kapag may ipon na, bibili ako ng sarili ko.
At dahil sa natuwa ako, parang gusto ko nang ibigay sa kanya yung Pride and Prejudice. Oo, sige, kanya nalang yun. Bibili nalang ako ng para sakin, syempre, kapag may ipon na nga.
4.
Habang nawiwili ako sa mga libro, dumadalas ang minsan...
Bakit? Ano bang nangyayari?
Ayoko masyadong ikwento kasi ayoko ngang ikwento. Basta.
Dumadalas ang minsan.
At isa lang ang masasabi ko sa kanya,
"ganyan ka na pala ngayon, reflection ko..."
5.
Malapit na ang Foundation Day ng LHS. May cheering competition. Dahil dito, puro praktis.
At kahit shorten ang mga klase, hapon parin kami nakakauwi. Kasi nga, may praktis. Dahil dito, hapon na kami nakakauwi... takte, umiikot lang ako eh. Basta, ganun.
Meron ngang contest eh, essay writing. Masaya sanang sumali kaso.. yun. Yun na yun. Basta.
Hindi ko alam, parang ayoko rin. Oo, wag na nga lang.
6.
Kanina naman sa iskul, kakain lang sana kami ni Pia nang yayain kami nila Maan-tot, Rochel, At Arvin mag-computer --- actually, mag-DOTA. Ayoko sanang sumama, pero dahil sa dala ng curiosity ni Pia, sumama kaming dalawa.
Sa labas kami naglaro. Este... sila naglaro. Oo, sila lang. Ayoko kasi wala talaga yun sa mundo ko. Parang tinutulungan ko nalang si Pia kasi hindi pa niya gamay yung mga pipindutin sa keyboard.
Ayun. Pero nadala rin ako. Alam ko na kung bakit maingay sa mga computer shop. Alam ko na kung bakit mura nang mura yung mga batang-yagit tuwing naglalaro nito. Ewan. Mapapamura ka naman talaga eh.
"@#$ina Rochel, leche ka. Bakit mo kami pinapatay?"
"Sige, punta ka sa base namin para madagdagan buhay mo..."
Natapos na kami, at ang lakas ng ulan. Nauna kaming umalis habang sila, nag-counter pa. Pero hindi kami diretsong bumalik sa iskul kasi kumain muna kami. Sizzling sisig. Masarap ang pagkain pero nakakairita yung lugar, ang daming college students. Yung sa katabing table pa namin, puro lalaki. Ingay.
Tapos na kaming kumain, at medyo umuulan parin. Gudlak naman sa daan, lubog sa tubig. Lalo na sa may riles, lubog talaga. Dahil dito, ginamit namin ang kapangyarihan ng heels ng sapatos namin. Ayos, epektib. Nakabalik naman kami ng mapayapa sa LHS.
(...at tumingin ako sa paligid pero malamig ang atmosphere [at hindi ito dahil sa ulan]. Isa lang ang ibig sabihin, wala si reflection)
7.
So, ngayon, hindi ko naman kasi alam eh. Pagkalipat ko lang ng channel, nakita ko nalang...
Elizabethtown sa HBO. Gusto ko sanang tawagan si Mp, as if naman. SUN ang gamit ko eh. Hindi Moon. Sabi ko pa naman sasabihin ko yung sched nito kung kelan ipapalabas. Kung ako sa kanya, siya nalang ang pumunta ng hboasia.com kasi nandun naman lahat ng sched ng movies eh.
O.o
KTHXBYE.
----------------------------------------
Hindi ko naman ito inaasahan. May idadagdag ako.
Pagkatapos dito sa blog, dahil sa gusto kong mapakinggan yung Pista ng mga Patay, pumunta ako sa website ng Mistula... at hindi ko inaasahan ang aking nalaman.
Naks.
Bagong video, Baptized.
Panuorin niyo. Hehe.
At ang nakakatuwa dun, registered na pala sila sa AMP ng Channel [V].
Parang ang madalas ko lang mapanuod na interviewhin, Sandwich, sana Mistula rin.
Hehe, live?
Ewan. Hindi naman ata pwede.
Pero masaya. Hehe. Tikas talaga.
So, balik tayo sa Pista ng mga Patay.
Pinakinggan ko 'to ng buo at aking nalaman na... masaya. Masaya ang kanta. Hindi ko na naman inaasahan ang sarili kong reaksyon. Natuwa talaga 'ko dito (kahit Nov9 na).
Lalo na yung mga dialogue part...
"Naku Diyos ko. Pinagod ko ata kagabi. Sana di na naman kami naka-buo. Haleluya Amen Harinawa Sisbumba"
"Mr. Santos, kayo po pala. A, e, opo, matatapos ko na po, diyan lang po kayo at makakaasa kayong magmumukhang parang kahapon lang inilibing sa puntod na ito ang misis niyo. Walang biro! Ehe, kayo na pong bahala sa tip! Pero sana po malaki, hehe."
"...konting respeto sa patay. Diyan tayo kumikita, papatayin kita diyan eh!"
"A. Honeybunch, kailangan mo nang gumising, diyan ako mag-di-display sa bintana ng kuwarto/kusina/kubeta natin. Salamat dear."
-ang masaya dito, ito:
...sa bintana ng kuwarto slash kusina slash kubeta natin. Salamat dear.
So, 3 in 1 ang kuwarto na yun. Hehe.
Masaya talaga yung kanta. Yung buong kanta. Ang tikas. At ang saya ni Uno... at syempre, ng buong banda.
Piyesta na namaaaaan!
Ngayon ko lang kasi narinig ng buo 'tong kanta kaya ngayon ko lang napagtanto yan. Piyesta nga sa buong baranggay.
Hehe.
So, ito na talaga...
KTHXBYE.
1.
Noong nakaraang weekend, wala lang. Nakawiwindang. Movie marathon lang naman ako. At napanuod ko na yung Hostel(1 tsaka 2). Nawindang ako, lalo na sa 1. Hindi ko inaasahan ang mga pangyayari lalo na sa bandang simula, nung hindi pa sila napagtri-tripan dun sa Hostel. Hindi naman kasi nabanggit ni Ann Mari dati na may mga ganung eksena dun. Kahit dun sa mga forum na nababasa ko sa net. 'Nyeta.
Plano ko sana pati yung The Hills Have Eyes, kaso, tinamad ako. Siguro this weekend, yun nalang. Appetizer... haiz.
Sa lahat naman ng napanuod ko, pinakagusto ko yung Dirty Dancing 2. Nakakatuwa eh. Tatlong beses kong inulit. Isa nung Sabado, 2 nung Linggo. Wala lang. Masaya kasi eh.
2.
Naalala niyo yung tungkol sa prank call? Wala lang. Alam kasi ni Leo yung tungkol dun. Then tinanong na niya yung pinaghihinalaan naming tumawag. Dehin raw siya.
NYAK?!
Ako naman, wala lang. Ok lang naman kasi sakin eh. Hindi naman ako galit.
(Galit ba ko? Hindi naman ah. 'Nyeta, ayaw pang umamin). Pero kung hindi talaga siya, bahala na. At kung siya talaga, bahala narin.
3.
Teka, nag-iisip pa ko. Ang daming nangyari eh.
Ayun...
Kasi pinahiram ako ni Ephraim ng libro. Isang libro na hindi ko inaakalang magbibigay ng malaking impact sakin... By The River Piedra I Sat Down and Wept by Paulo Coelho.
Medyo mahaba nga ang title at para sa iba dyan, title palang, tatamarin ka nang basahin. Kaso, iba ang istorya nito. Fiction pero makatotohanan. Hehe. Ewan. Basta.
Dahil sa libro na 'to, hindi ko ginawa yung assignment sa Bio at Florante & Laura. Hindi rin ako nakapag-review para dito(at himala, 14 out of 17 ang iskor ko). Hindi ako nanuod ng Hwang Jini at parang wala lang ang panunuod ko ng Karate Kid(gwapo yung bida) kasi nandun sa istorya yung focus ng utak ko. So, parang background music ko lang ito.
Sa unang araw, nakaabot ako ng page 80 sa loob ng halos 3 oras(mabagal ba ko mag-basa? sorry, iniintindi ko kasi yung istorya). Natapos ko 'tong basahin sa ikalawang araw (pp81-180 sa loob rin ng halos 3 oras). At ganun pa rin, wala akong ginawa sa mga assignments ko. Hehe.
Minumura ko na nga yung sarili ko kasi parang hindi ko mapigilan yung sarili ko ng ilipat yung page ng libro...
"Leche, leche, leche... 'nyeta, hindi ko ba kayang tigilan 'to?"
Sabi pa ni Mp, ingatan ko yung libro. Ingat na ingat naman ako. Gusto ko nga sanang lagyan ng cover kaso... wala akong karapatan. Hindi sakin yung libro. Naiinis nga ako nung nakita kong nagkaron ng something yung cover. Ano nga bang pwedeng itawag dun... basta.
Kahit tapos ko nang basahin yung libro, wala, hindi ko pa binabalik kay Mp. Ayoko na ngang ibalik eh. Hehe. Siguro sa Monday ko na ibabalik. At siguro, kapag may ipon na, bibili ako ng sarili ko.
At dahil sa natuwa ako, parang gusto ko nang ibigay sa kanya yung Pride and Prejudice. Oo, sige, kanya nalang yun. Bibili nalang ako ng para sakin, syempre, kapag may ipon na nga.
4.
Habang nawiwili ako sa mga libro, dumadalas ang minsan...
Bakit? Ano bang nangyayari?
Ayoko masyadong ikwento kasi ayoko ngang ikwento. Basta.
Dumadalas ang minsan.
At isa lang ang masasabi ko sa kanya,
"ganyan ka na pala ngayon, reflection ko..."
5.
Malapit na ang Foundation Day ng LHS. May cheering competition. Dahil dito, puro praktis.
At kahit shorten ang mga klase, hapon parin kami nakakauwi. Kasi nga, may praktis. Dahil dito, hapon na kami nakakauwi... takte, umiikot lang ako eh. Basta, ganun.
Meron ngang contest eh, essay writing. Masaya sanang sumali kaso.. yun. Yun na yun. Basta.
Hindi ko alam, parang ayoko rin. Oo, wag na nga lang.
6.
Kanina naman sa iskul, kakain lang sana kami ni Pia nang yayain kami nila Maan-tot, Rochel, At Arvin mag-computer --- actually, mag-DOTA. Ayoko sanang sumama, pero dahil sa dala ng curiosity ni Pia, sumama kaming dalawa.
Sa labas kami naglaro. Este... sila naglaro. Oo, sila lang. Ayoko kasi wala talaga yun sa mundo ko. Parang tinutulungan ko nalang si Pia kasi hindi pa niya gamay yung mga pipindutin sa keyboard.
Ayun. Pero nadala rin ako. Alam ko na kung bakit maingay sa mga computer shop. Alam ko na kung bakit mura nang mura yung mga batang-yagit tuwing naglalaro nito. Ewan. Mapapamura ka naman talaga eh.
"@#$ina Rochel, leche ka. Bakit mo kami pinapatay?"
"Sige, punta ka sa base namin para madagdagan buhay mo..."
Natapos na kami, at ang lakas ng ulan. Nauna kaming umalis habang sila, nag-counter pa. Pero hindi kami diretsong bumalik sa iskul kasi kumain muna kami. Sizzling sisig. Masarap ang pagkain pero nakakairita yung lugar, ang daming college students. Yung sa katabing table pa namin, puro lalaki. Ingay.
Tapos na kaming kumain, at medyo umuulan parin. Gudlak naman sa daan, lubog sa tubig. Lalo na sa may riles, lubog talaga. Dahil dito, ginamit namin ang kapangyarihan ng heels ng sapatos namin. Ayos, epektib. Nakabalik naman kami ng mapayapa sa LHS.
(...at tumingin ako sa paligid pero malamig ang atmosphere [at hindi ito dahil sa ulan]. Isa lang ang ibig sabihin, wala si reflection)
7.
So, ngayon, hindi ko naman kasi alam eh. Pagkalipat ko lang ng channel, nakita ko nalang...
Elizabethtown sa HBO. Gusto ko sanang tawagan si Mp, as if naman. SUN ang gamit ko eh. Hindi Moon. Sabi ko pa naman sasabihin ko yung sched nito kung kelan ipapalabas. Kung ako sa kanya, siya nalang ang pumunta ng hboasia.com kasi nandun naman lahat ng sched ng movies eh.
O.o
KTHXBYE.
----------------------------------------
Hindi ko naman ito inaasahan. May idadagdag ako.
Pagkatapos dito sa blog, dahil sa gusto kong mapakinggan yung Pista ng mga Patay, pumunta ako sa website ng Mistula... at hindi ko inaasahan ang aking nalaman.
Naks.
Bagong video, Baptized.
Panuorin niyo. Hehe.
At ang nakakatuwa dun, registered na pala sila sa AMP ng Channel [V].
Parang ang madalas ko lang mapanuod na interviewhin, Sandwich, sana Mistula rin.
Hehe, live?
Ewan. Hindi naman ata pwede.
Pero masaya. Hehe. Tikas talaga.
So, balik tayo sa Pista ng mga Patay.
Pinakinggan ko 'to ng buo at aking nalaman na... masaya. Masaya ang kanta. Hindi ko na naman inaasahan ang sarili kong reaksyon. Natuwa talaga 'ko dito (kahit Nov9 na).
Lalo na yung mga dialogue part...
"Naku Diyos ko. Pinagod ko ata kagabi. Sana di na naman kami naka-buo. Haleluya Amen Harinawa Sisbumba"
"Mr. Santos, kayo po pala. A, e, opo, matatapos ko na po, diyan lang po kayo at makakaasa kayong magmumukhang parang kahapon lang inilibing sa puntod na ito ang misis niyo. Walang biro! Ehe, kayo na pong bahala sa tip! Pero sana po malaki, hehe."
"...konting respeto sa patay. Diyan tayo kumikita, papatayin kita diyan eh!"
"A. Honeybunch, kailangan mo nang gumising, diyan ako mag-di-display sa bintana ng kuwarto/kusina/kubeta natin. Salamat dear."
-ang masaya dito, ito:
...sa bintana ng kuwarto slash kusina slash kubeta natin. Salamat dear.
So, 3 in 1 ang kuwarto na yun. Hehe.
Masaya talaga yung kanta. Yung buong kanta. Ang tikas. At ang saya ni Uno... at syempre, ng buong banda.
Piyesta na namaaaaan!
Ngayon ko lang kasi narinig ng buo 'tong kanta kaya ngayon ko lang napagtanto yan. Piyesta nga sa buong baranggay.
Hehe.
So, ito na talaga...
KTHXBYE.
